|
ئاگاداریهکان |
مصاحبه اخیر کروبی با فایننشال تایمز موجب ایجاد واکنشهای متفاوت در بین محافل و گروههای سیاسی شد. گروهی با ناباوری به چرخش نا به هنگام و غیر قابل پیش بینی! خیره شده و هنوز امیدوارند که گوش هایشان اشتباه شنیده و چشمهایشان اشتباه دیده باشد. جمعی با مشاهده این مصاحبه فاتحانه بر سینه کوبیدند که "دیدید حق با ما بود" و یا "ما از اول گفتیم که اینها میانه راه به مردم خیانت خواهند کار" . پارهای از این گروهها تلاش دارند که با تحلیلهای پیچیده از بافت و ساختار حکومت جمهوری اسلامی و قرار دادن آقای کروبی در جاهای مختلف در این ساختار،علل این چرخش را درک یا توجیه کنند. از همه اینها جالب تر عکس العمل کسانی است که در اثر این ضربه ناگهانی چنان قدرت تشخیص جهت را از دست داده اند که برای اینکه تئوری خود مبنی بر قابلیت رهبری اصلاح طلبان سابقا حکومتی و امروز خارج از حکومت را از خطر اضمحلال برهانند، دست به دامان خانم رهنورد شده و تلاش میکنند با تقطیر آخرین مصاحبه ایشان، قابلیتهای رهبری ایشان را بررسی کنند، به قول معروف "خدا را چه دیدی"
آنچه که لا اقل تا کنون کمتر مورد بحث قرار گرفته است و به نظر من از همه این تحلیلها و توجیهات اساسی تر و با اهمیت تر است همانا بررسی عواقب این چرخش و تاثیر آن بر جنبش ازادیخواهی مردم ایران، و وظیفه نیروهای ترقیخواه و آزادی طلب در راستای پیشبرد و تداوم این جنبش است.
اثرات این چرخش مواضع میتواند جنبش را به دو سمت متفاوت سوق دهد، حالت اول اینکه تلاش این رهبران مستعفی مردم را به عقب نشینی از خیابانها بکشاند که در این صورت همه آنهایی که شناختی از جمهوری اسلامی دارند در مورد عواقب وخیم و غیر قابل پیش بینی آن هم عقیده هستند، آیا اقدام جنایتکارانه جمهوری اسلامی در اعدام دو تن از جوانان این مرز و بوم آرش رحمانپور و محمد رضا علی زمانی عکس العمل آنها به آرامش نسبی بعد از عاشورا از طرفی و به رسمیت شناختن دولت کودتا از جانب آقای کروبی نبود؟
پرسش مهم شماره یک: در چنین صورتی آنهایی که امکانات و قدرت ایجاد یک جبهه مشترک رهبری را داشتند اما به جای تلاش در راه رسیدن به یک اتحاد فراگیر و نزدیک کردن تمام نیروهای ازادیخواه به همدیگر با چراغ دنبال موارد اختلاف گشتند چگونه خواهند توانست پاسخگوی تاریخ باشند؟
حالت دوم اینکه حرکات مردم همان مسیر رادیکال شدن را که تا امروز طی کرده است ادامه دهد و همانگونه با گذر از آقایان کروبی و موسوی بدون توجه به این چرخشها ارکان نظام را اماج حمله خود قرار دهد. به نظر من در چنین حالتی، نبود یک نیروی جانشین منسجم که بتواند در کوتاه مدت سمت دهی و رهبری جنبش را به دست بگیرد همانطور که جای دیگری نیز اشاره کردم، احتمال اینکه در بهترین حالت سگ زردی جانشین شغال شود آن قدر دور از ذهن نیست. فراموش نکنیم که جمهوری اسلامی و حامیان آن .در سالهای اخیر از این سگهای زرد فراوان ذخیره کرده اند.
دومین پرسش مهم: در چنین صورتی آنهایی که امکانات و قدرت ایجاد یک جبهه مشترک رهبری را داشتند اما به جای تلاش در راه رسیدن به یک اتحاد فراگیر و نزدیک کردن تمام نیروهای ازادیخواه به همدیگر با چراغ دنبال موارد اختلاف گشتند چگونه خواهند توانست پاسخگوی تاریخ باشند؟
در پایان این یادآوری را لازم میدانم که آنچه که نوشته شد نه ناشی از بدبینی و نا امیدی بلکه تنها نگرانی و احساس مسئولیت در مورد سرنوشت میهنمان انگیزه این نگارش شده است. چون با توجه به سطح بالای آگاهی مردم میهنمان و وقار و متانتی که در ماههای گذشته از این مردم مشاهده شد، ایمان دارم که این جنبش به این سادگی به انحراف کشیده نخواهد شد. اما فراموش نکنیم که توطئهها بر علیه جنبش مردمی ایران بسیار پیچیده هستند و این جنبش منافع نامشروع بسیاری را به خطر انداخته است. از طرف دیگر زمانی که در اختیار آزادیخواهان است بینهایت نیست.
م. نکوکار
.....
منبع: www.peshmergekan.com
